YR WYTHNOS FAWR (1)

Swper yn y Grug ...

The Magnificent Six ...

Tân ar y Gromlin ...

Alice in Poundland ...

The Fobbit ...

... weithiau, dyw pethau ddim yn iawn, a llesol yw cydnabod hynny.

Diben syml myfyrdodau’r Wythnos Fawr eleni yw hunanymholiad.

Cynigir delwedd, adnod a gweddi gan orffen gyda myfyrdod bychan bachog.

Mewn distawrwydd ystyriwch eiriau’r Salmydd:

Ymlonyddwch, a dysgwch mai myfi sydd Dduw.

(Salm 46:10)

Yn dawel ac ystyriol offrymwch y weddi hon:

Na chofia, Arglwydd, y pethau nas gwnaethom ...

Na chofia, Arglwydd, yr addewidion a dorasom ...

Na chofio, Arglwydd, y cyfleoedd a gollasom ...

Nyni, wedi ein galw i’th wasanaeth erfyniwn arnat ein gwneud yn deilwng o’n galwedigaeth; drwy Iesu Grist ein Harglwydd. Amen.

Sul y Blodau.  Darllenwch Marc 11:1-11. Diwedda un pregethwr ei bregeth ar yr adnodau hyn â gweddi ryfedd, ond gwych iawn: Lord, make me a perfect ass.

SALM 119 - GRAWYS 2017

Salm 119: 89-96

Onibai i'th gyfraith fod yn hyfrydwch i mi, byddai wedi darfod amdanaf yn fy adfyd (Salm 119:92).

Y gyfraith yn hyfrydwch! Mynych y ceir y pwyslais yn y salm hon: Daeth dy ddeddfau'n gân i mi ymhle bynnag y bûm yn byw (Salm 119:54). Aeth yr ymdeimlad o ddyletswydd yn brin yn ein dyddiau ni. Person i'w edmygu yw'r hwn sy'n ymdeimlo â'i ddyletswydd grefyddol, a'r rhan amlaf fe dry'r ddyletswydd yn ddiddanwch yn ei fywyd. Wrth ymwneud â gorchmynion Duw, y mae ufudd-dod i orchymyn yn troi'n orfoledd. Boed i Dduw ein gwared rhag disgwyl diddanwch yr Efengyl heb sylweddoli ein dyletswydd iddi.

CROESO CALEB A RUTH

'Munud i Feddwl' ein Gweinidog

Syniad gwreiddiol: www.adrahome.com

Yn union ar ôl ennill Canaan, aeth Josua ati i ddosbarthu’r wlad rhwng y llwythau. Dyma waith pwysig, oherwydd buasai’r Israeliaid wedi dechrau ymladd a’i gilydd am y rhannau mwyaf ffrwythlon. Byddai’r fath ddiffyg undeb yn ei gwneud yn hawdd iawn i’r Canaaneaid wrthymosod ag ennill y cyfan a gollwyd yn ôl. Y llwyth cyntaf ar y rhestr yw Jwda; ond cyn rhoi disgrifiad manwl o diriogaeth Jwda, mae’r awdur yn dangos sut yr aeth Hebron, un o’r dinasoedd pwysicaf, yn eiddo i Caleb y Cenesiad.

Caleb oedd un o’r ysbïwyr a anfonwyd gan Moses i chwilio’r wlad cyn i Israel groesi’r Iorddonen. Daeth yn ôl yn llawn brwdfrydedd, a cheisiodd annog y genedl i brysuro ymlaen at ffiniau Canaan. ‘Roedd yr Israeliaid yn ofnus. Ni fynnent fentro ymhellach, a bygythient ethol arweinwyr newydd a fyddai’n barod i’w harwain yn ôl i’r Aifft. Yn yr argyfwng hwn, cefnogodd Caleb Moses. Fel cydnabyddiaeth o’i deyrngarwch i Moses, ac o’i ffyddlondeb i fwriad Duw, addawodd Moses roi lle iddo yng Nghanaan (Josua 14:6-15). Nawr, ymron hanner canrif yn ddiweddarach, mae Caleb yn atgoffa Josua o’r addewid, ac fe gaiff ei ddymuniad.

Beth a wnelo hyn â ni? Nid Israeliad oedd Caleb. ‘Roedd yn hanu o lwyth y Cenesiaid, un o lwythau Edom. Derbyniwyd y llwyth hwn gan Israel. O ganlyniad, y mae Caleb, yr ‘estron’ yn cael lle blaenllaw ymysg cewri’r ffydd Iddewig. (Caiff Ruth y Foabes - ‘estron’ arall - yr un anrhydedd, ond fe ddown at arwyddocâd Ruth maes o law). Cydnabyddir ffyddlondeb Caleb i Dduw trwy roi Hebron yn etifeddiaeth iddo ef a’i ddisgynyddion. Nid gofyn wna Duw pa liw yw ein croen, neu i ba genedl y perthynwn. Ufudd-dod, ffyddlondeb a gwasanaeth i’n cyd-ddyn sy’n cyfrif ganddo ef.

Mae’n debyg mai hen hen air Saesneg am garedigrwydd oedd Ruth; gair sydd yn bodoli heddiw, dim ond yn yr ystyr nacaol: ruthless. Caleb a Ruth - mewnfudwyr, ffoaduriaid, ceiswyr lloches, a phwy bynnag sydd i ni, am ba reswm bynnag yn 'estron' - natur ein hymateb iddynt, yn bersonol, fel cymunedau ffydd, fel bro a gwlad fydd yn penderfynu a’i ruthful neu ruthless y byd hwn.

(OLlE)